Administratie

Terwijl de anderen naar de Sunderbands zijn richten Rieky en ik ons op de administratie van de Nederlandse sponsorkinderen vandaag. 's-Morgens rustig aan gedaan. Voor mij goed omdat ik verkouden ben en vannacht ook koorts had. Na het ontbijt wil ik aan het reisverslag werken maar al snel val ik in slaap.
Rieky en ik gaan rond een uur samen met de metro en autoriksja naar Sonarpur. Daar is het een gezellige drukte omdat sponsorkinderen en hun ouders spullen op komen halen. Leuk is dat Rieky een van haar sponsorkinderen tegen het lijf loopt die ze 5 jaar geleden voor het laatst zag.
We plunderen samen de winkel van IIMC en Rieky koopt er een vest voor haar sponsorkind. Uiteraard in overleg met hem.
We regelen met Kabita dat we de Nederlandse lijst kunnen bijwerken op de computer. Ik krijg de computer van Kabita met een toetsenbord waarvan de helft van de letters en getallen niet meer leesbaar is. Eerst begint ze etiketjes op de onleesbare toetsen te plakken. Even later worden we naar een andere werkplek verhuisd.
In twee uur tijd werken we de lijst bij en vernieuwen de gegevens waar nodig. Kabita is verbaasd dat we dat zo snel konden. Ze verwachtte dat we er 2 dagen over zouden doen.
Daarna hebben we een gesprek met Barnali over de sponsorkinderen die we de komende 1,5 week willen bezoeken. We bespreken wat we ze kado kunnen doen. Barnali stelt voor om ze een snelkookpan te geven waarmee ze efficiënt kunnen koken op de kerosinebranders.
Tot slot nog een gesprek met dokter Sujit over het kinderfestival en de opening van de school. Hij vertelt ons dat het kinderfestival een te grote opgave begint te worden omdat de groep sponsorkinderen blijft groeien.
Het is prettig om in Sonarpur te zijn. Het is een veilige haven. Mensen lopen voortdurend binnen bij Barnali en Sujit en voor iedereen is er aandacht.
De Sunderbands gangers laten op zich wachten en daarom brengt dokter Sujit Rieky en mij naar de metro.
Als we net in het hotel zijn melden de Sunderbands gangers dat ze in de metro zitten. We sluiten de dag gezamenlijk bij La zeez.

We horen veel ernstige verhalen bij IIMC. Een daarvan gaat over een meisje dat gekidnapt werd. Ze werd gekocht door een rijke vrouw als speeltje voor haar 3 zonen. Als ze zwanger blijkt te zijn wordt ze op straat gezet. Ze gaat terug naar haar ouders die haar eerst niet meer willen. Ze mag toch blijven. Als haar kind geboren is loopt ze weg. Het kind wordt nu opgevoed door zijn grootouders. Het is een van de Nederlandse sponsorkinderen. Barnali vermoedt dat de moeder nu ergens werkt als prostitué.