Bezoek sponsorkinderen /Klussen

Ivo, Rien, Emma en Peter gaan vandaag met Swapan op stap. Rieky, Margreth en ik worden om 15.00 in Sonarpur verwacht om op huisbezoek te gaan bij 3 kinderen. We ontbijten samen. Gelukkig voel ik me weer wat beter alhoewel ik nog hoest en snotter. Maar ja wat wil je, bij de weerapp op de iphone van Rieky staat "smoke" en dat adem je hier dus de hele dag in. Na het ontbijt nog een tijdje rustig aan doen. On 13.00 uur vertrekken we naar de indoor. We gaan eerst onze financiën aanvullen. Dan de metro in en daarna weer een autoriksja in met opnieuw een chauffeur met zelfmoordneigingen.

We worden hartelijk ontvangen bij de indoor als altijd en duiken nog even de winkel in. Ik kan het niet laten om nog wat Indiase handdoeken te kopen. Net als Rieky en Margreth overigens. Mijn koffer komt wel weer vol. Dan lopen we de sponsoradministratie in om nog even de gegevens te checken van de kinderen die we gaan bezoeken. Een van de medewerksters meldt dat we al kunnen vertrekken. Dat gaat iets te snel omdat we nog wat willen eten. Als we dat gedaan hebben, blijkt ze ondertussen naar Khadarat te zijn gegaan.

Ondertussen weer gewend aan het voortdurend veranderen van de planning en het adhoc regelen. Het komt steeds op zijn pootjes terecht. Dan zijn er opeens twee medewerksters die met ons op pad gaan, is de moeder van het eerste sponsorkind er ook, ze rijdt met ons mee. Dan vertrekken we. Het id v ongeveer een half uur rijden en dan nog 10 minuten lopen over steeds smaller wordende paadjes. Als we vlakbij het huisje zijn valt op dat het er heel schoon is. Het sponsorkind, een jongen van 15, is nog niet thuis. Hij is bij zijn tutor die hem helpt met zijn schoolwerk omdat zijn moeder ongeletterd is. Zijn vader is dood en het gezin leeft van het huishoudelijk werk dat moeder doet en de sponsor bijdrage. Het huisje bestaat uit twee kamers, een keuken en een toilet en ziet er binnen schoon en georganiseerd uit. Ze wonen er met drieen, ook zijn zus.
Ondertussen is Shubhojit thuis. Hij is een knappe hartelijke jongen. Hij laat ons het huis zien. Het gaat goed op school. Na een hartelijk afscheid gaan we te voet naar het sponsorkind van Margreth. Ze is niet thuis en haar vader meldt dat ze er over 3 kwartier wel is. Daarom besluiten we eerst naar mijn sponsorkind te gaan.

Ik ben wel geschrokken van de omstandigheden waaronder ze leeft.
In een huisje van 2,5 bij 3,5 m met een heel slecht dak. Ze was zelf niet thuis. Ze doet het goed op school, ze is de 10e beste van 40 lln. Ik heb met haar moeder en oma gesproken. Alle schoolopziener waren beschikbaar, keurig in een map terwijl moeder zelf niet kan lezen.
Ze wonen met 5 vrouwen in dat huisje en het dak is lek. Ik had wat kleding bij me en ondertussen heb ik afgesproken dat ze ieder een nieuwe deken krijgen en dat op onze kosten het dak wordt gerepareerd. Helaas heb ik Shampaa en haar zussen niet ontmoet. Ze waren niet thuis. Ik geef haar moeder de kleding die ik gekocht heb.

Weer de auto in en terug naar het huis van het sponsorkind van Margreth. Door de smalle straatjes waar het een gewurmd is met tegemoet komend verkeer. Ik.voel me opgelaten door de luxe waarmee we vervoerd worden.

Sampti en haar ouders wachten ons op en ontvangen ons gastvrij. We krijgen wat te eten en te drinken. Sampti is heel open en praat enthousiast met Margreth. Ze beantwoordt alle vragen en laat ons het huis, het naaiatelier van haar moeder en het winkeltje van haar vader zien. Ze doet het goed op school en wil graag advocaat worden. Ook haar ouders zijn heel vriendelijk en open. Bij het afscheid vraagt ze of Margreth volgend jaar weer komt.
Het huis is erg armoedig maar ziet er opgeruimd en gezellig uit. Het zusje is niet thuis. Er zijn twee kamers, een keuken en een eigen toilet. Grappig was dat een buurjongetje waarvan ik een foto maakte, even later mijn naam en handtekening kwam vragen.

Terug naar IIMC via de brug met een compleet autokerkhof dik onder het stof. Ik heb meteen in gang gezet bij Barnali dat het gezin met onze sponsor dochter een nieuw dak krijgt, nog voordat ik Ivo daarover gesproken had.

Weer de autoriksja in voor de zoveelste dodemansknop naar de metro.

Verslag van Ivo:
We gaan vandaag naar Amoraguri en Chaksalika, op de West oever van de Hoogly, ongeveer 2 uur rijden. Onderweg komen we langs een veemarkt en stoppen we om te kijken. Het zijn vooral vlees koeien. Ze worden op pick-up trucks geladen en hebben dan geen ruimte meer. Naast de markt is een gypsy tenten kamp.
In Amoraguri staat een school voor 380 kinderen, 3 jaargangen voor de kleuters en dan de klassen 1-4. Er zijn 16 leerkrachten waaronder ook leerkrachten voor gymnastiek, tekenen, computerlessen en dans/muziek. Een leerkracht van IIMC krijgt een vergoeding van ongeveer 20 euro per maand: ze hebben vaak ook een andere baan, bijvoorbeeld als private teacher.
Er is ook een microkrediet bank. IIMC heeft 9 banken om ruim 23.000 vrouwen een lening te kunnen geven. Die vrouwen zitten in 1.116 netwerk groepen. Alim geeft een voorbeeld:
Molina was 32, 14 jaar geleden. Ze is gehandicapt en had geen opleiding. Ze bedelde. Op een keer stal ze uit een winkel en werd ze betrapt. Met zwarte inkt boven op haar hoofd, als teken van diefstal, werd ze bij IIMC gebracht. Ze kreeg de kans mee te gaan doen aan het microkrediet programma. Ze begon met een driewieler vis te verkopen. Nu heeft ze veel spaargeld en een viswinkel.
Als vrouwen mee willen doen, moeten ze eerst 3 maanden lang 10 roepie per week op een spaarrekening storten, als bewijs dat ze kunnen sparen. Daarna kunnen ze een lening krijgen, die normaal binnen een jaar terugbetaald dient te worden. Er komt elke week iemand van IIMC geld ophalen en als het niet lukt te betalen wordt naar de reden gevraagd en advies gegeven. In de praktijk betaalt bijna iedereen op tijd terug. Er wordt een rente van 10% gevraagd, en er wordt op spaargeld 4% rente gegeven.
Alim blijft om bankzaken te bespreken met de lokale mensen. Wij gaan naar Chaksalika, over een smalle weg. Hier is een school in aanbouw. Het wordt een school van twee verdiepingen, omdat IIMC geen omliggende grond heeft kunnen kopen.
Er was een school van 2 lokalen, die nu uitgebreid wordt naar 6 lokalen per verdieping.
De fundering is klaar en er wordt nu gewerkt aan de muren.
Wij helpen mee met stenen sjouwen. Normaal gaat dat met 10 grote bakstenen op het hoofd: dit lukt Peter ook! Een ketting vinden wij makkelijker en sneller...
We helpen ook met zand sjouwen en metselen. Daarna krijgen we thee, die we in het huis van de buurvrouw mogen nuttigen.
We lopen een rondje door het dorp. Soms staat het water hier tot 5 meter hoog en zoekt iedereen zijn heil in de hogere gebouwen. Dat is tijdens de moesson als het water uit de bergen omlaag komt.
In het club house hebben we een maaltijd. Die hadden we in Amoraguri ook al gehad. Het eten wordt beetje te veel... Tijdens deze maaltijd moeten we de deur dicht houden, want onze chauffeur wordt belaagd door een lokale vrouw, die ze blijkbaar niet allemaal op een rijtje heeft.
We zien veel kokospalmen en dadelpalmen. Bij een dadelpalm wordt het sap gewonnen in een kan, iets wat vlinders interessant vinden. We zien ook een knalblauwe kingfisher, de vogel waarnaar het meest gedronken bier is genoemd.
Rien wil meisjes op de foto zetten, maar blijkbaar schrikt hij nogal af. Peter weet ze met ballonnen well te verleiden voor een foto. Nu wil iedereen een ballon...
Alim wordt op de motor gebracht en we vetrekken weer naar Kolkata.
's avonds komen we Rieky, Dianne en Margreth tegen in 'ons' restaurant. We houden het bij een voorgerecht en een nagerecht.